Gister was het zover. We hebben onze dochter uitgezwaaid. Ze had er ondanks haar mood van de afgelopen week toch wel zin in.
Dat maakte het afscheid een stuk makkelijker. Eerst zijn we haar op school gaan uitzwaaien. Ze vertrokken in een bus richting Eindhoven. Ik moest stiekem wel lachen over al de goedbedoelde adviezen die de ouders aan hun zoon of dochter mee gaven. De kids voelden zich duidelijk ongemakkelijk bij de situatie. Ja mam, okxe9 pap zal ik doen, deze woorden schalmden regelmatig over straat. Maar op de smoeltjes was te lezen, ach mens maak je niet zo druk ik weet echt wel wat ik moet doen. Voordat de kids de bus instapten werd er heel wat afgeknuffeld en sommige ouders konden maar moeilijk hun emoties bedwingen. Een ding greep mij echter ook aan. Een vriendin van mijn dochter fluisterde smorend. Ons pap en mam hadden geen tijd om mij te komen uitzwaaien. Gevoelsmens als ik ben kon het niet laten om deze vriendin een pakkerd te geven en zei, nou meid dan neem ik namens jou ouders afscheid van jou. Ze begon bijna te huilen en zei zachtjes dank je wel. De reactie van mijn dochter was, dat is typisch iets voor mijn maffe moeder en keek mij lief aan.
Toen de bus wegreed zijn wij oma op gaan halen en reden ongeveer een uurtje later richting Eindhoven. Oma wilde dol graag het vliegtuig de lucht in zien gaan.Mijn man had, om uit te proberen, een navigatie systeem geleend van zijn broer. Het ding deed precies wat hij zelf wou. We werden een woonwijk ingestuurd en kregen te horen “bestemming bereikt”. Nou echt niet ! Het toeval wilde dat wij naar een adres gestuurd weden in de buurt waar mijn vader lange tijd gewoond heeft.
We hadden toch echt vliegveld Eindhoven ingetypt. Na nog wat pogingen zijn wij onze route zelf gaan uitstippelen. Jammer genoeg kwamen wij net te laat om de kinderen te zien instappen. Ik had het zo leuk gevonden om daar wat foto’s van te maken voor mijn scrapp hobby. Wel waren we op tijd om het vliegtuig te zien taxixebn en te zien hoe het gevaarte de lucht in ging. Er stonden verder geen ander ouders alleen wij. Voor de vorm hebben wij dus heftig te staan zwaaien. Je weet maar nooit, misschien zagen ze het wel.
En inderdaad ze hadden het gezien. Vannacht toen ik al in mijn bed lag kwam mijn man naar boven hollen met de mededeling je hebt een sms’je ontvangen van je dochter.
Ze schreef “Hoi Mam ik zag jullie nog staan op het vliegveld. Het vliegen ging goed maar ik was wel kei misselijk. In Rome is het een stuk warmer dan in Nederland. Kusjes en groetjes aan de anderen”.

Door alle perikelen rondom mijn tienerdochter raakt de aandacht voor mijn andere spruit wat in de vergetelheid. En dat is te merken. Hij schreeuwt letterlijk om aandacht. Hij was gister echt bezig met een aanvals offensief. De minste of geringste gelegenheid greep hij aan om mij op de kast te krijgen. Wou dat ik soms een boekje had met gebruiksaanwijzingen

Aanstaande zaterdag gaat mijn dochter naar Rome. Ze gaat daar op studiereis. Het is de eerste keer dat ze zo ver weg gaat zonder ons. Ze blijft daar 6 dagen en ze gaan met het vliegtuig. Brr ik vind het best wel spannend .Ze is nog zo jong (15 jaar)en ze is de laatste week nogal uit balans omdat haar verkering uit is. Sinds gister is ze eindelijk weer wat tot rust gekomen want tjee wat had ze een verdriet zeg. Ik zat echt met mijn handen in het haar. Tieners kunnen zulke rare bokkensprongen maken. Op een gegeven moment had ik echt het gevoel dat ze zo depri was dat ze zichzelf wat aan zou doen. Ik heb uren, dagen met haar zitten praten Verder heb ik ook professionele hulp gezocht .We zijn naar de maatschappelijk werkster geweest van school. Daar had ze de afgelopen maanden al eerder wat gesprekken mee gehad. Ze moest weerbaarder worden en leren opkomen voor zichzelf. Net toen ze wat steviger in haar schoenen begon te staan kreeg ze deze grote teleurstelling te verwerken.
De conclusie van de maatschappelijk werkster is dat onze dochter gewoonweg te lief is . Onze dochter wil iedereen helpen en ondersteunen en zet daarbij haar eigen gevoelens aan de kant. Ze cijfert zichzelf totaal weg.
De jeugd van tegenwoordig is niet meer zo lief voor elkaar. Het is ieder voor zich.
Nou maar hopen dat ze het een beetje naar haar zin heeft daar in Rome . Ik hoop met heel mijn hart dat ze steun krijgt van haar ( egoxefstische ) vriendinnen en dat zij zich weer niet vastklampt aan haar ex vriendje want die gaat namelijk ook mee.
Veel steun van de leerkrachten die hun begeleiden verwacht ik niet want gister moest mijn dochter nog even naar een zede preek luisteren van xe9xe9n van hen. Ze lieten haar weten dat ze het niet zouden tolereren als ze de sfeer zou verpesten. Belachelijk hxe8? Ze weten niet wat ze aanrichten met zo’n gesprek. Ik laat het in ieder geval niet bij zitten en ga straks even bellen met school.

Hallo luitjes ik kwam zojuist deze foto tegen. Hebben jullie ook al zin in de zomer?Of toch maar niet

Zo daar ben ik weer.
Ik heb bijna een week niet achter mijn pc’tje gezeten.
Dat is heel uniek voor mij. Deze week kwam het er gewoon niet van .Het had te maken met mijn werkzaamheden elders en ik had er vanwege mijn gezondheid ook even geen zin in.
Ik ben flink verkouden geweest. Gelukkig was het geen griep want dan moet je wel in bed blijven of je wil of niet. Nu kon ik letterlijk en figuurlijk gewoon doorstomen .
Ik ga nu gauw kijken hoe het met mijn favorieten bloggers is vergaan en dan ga ik mijn mailbox maar eens inspecteren want ik denk dat deze bijna ontploft.
See You groetjes enne fijne woensdag,
Corina

Ik hoop niet dat ik de griep ga krijgen. Voel me belabbert. Het lijkt wel of en met messen in mijn keel geschraapt wordt.Verder verrek ik van de spierpijn.Ik duik ff terug in bed met een paracetamolletje. Bah ik kan dit echt niet gebruiken maar wie nou wel

Ik ben jarenlang werkzaam geweest als oproepkracht in het plaatselijke verzorgingshuis Weken van meer dan 40uur uur werken was de gewoonste zaak voor mij. Ik kon gewoonweg geen NEE zeggen als ze mij weer eens nodig hadden.
Op een gegeven moment begon mijn gezin echter heftig te protesteren. Ik was er nooit en ze mistte mij. Ze hadden groot gelijk. Gelukkig kwam ik drie jaar geleden in de gelegenheid om te solliciteren naar een vaste baan ( in hetzelfde verzorgingshuis) voor 16 uur in de week. Ik heb daar gelijk gebruik van gemaakt en werd ook direct aangenomen.Meestal gaat dat goed maar gister ben ik er weer ingetuind.
Wegens ziekte heb ik wat diensten overgenomen. Zelfs 2 nachtdiensten, geef ik jullie te raden hoeveel uur ik deze week moet werken? 44 uur! Gelukkig zijn de momenten waarop ik moet werken nogal afwisselend. Vandaag moet ik werken van 14.30uur tot 18.30uur. Zo blijft er nog genoeg tijd over voor mijn verslaving(en)en mijn vele jobs ( huisvrouw,kok, psychologe,maatschappelijk werkster,administratief medewerkster, interieur verzorgster, EHBO’er ,naaister… Wie vult mij ff aan als moeder heb je vast wel meer jobs(LOL)

Mijn dochter zou deze dag als een zwarte bladzijde uit haar tienerjaren gaan herinneren.
Waarom…de verkering is uit. Ze had al bijna anderhalf jaar verkering en hier is nu een eind aan gekomen. Dat was overigens niet de eerste keer hoor. De laatste paar maanden leek hun relatie op een knipperlicht. Telkens weer maakten ze een nieuwe start maar helaas tevergeefs.
Wij hebben haar maar een beetje aan laten rommelen . Want zeg nou zelf welke tiener wil nu luisteren naar ouders die keer op keer met (goedbedoelde) adviezen komen en kreten uiten van “Ach je bent nog zo jong, geen hand vol maar een land vol. Ga maar lekker genieten en je kunt je altijd nog binden..etc etc”. Nee, dat hebben wij inmiddels wel afgeleerd. Het enige wat wij nu doen is luisteren en troosten als ze verdriet heeft. Daar is ze meer gebaad bij dan ellenlange discussies met haar ouders. Zijn wij zelf niet door schade en schande wijs geworden.
Hi hi roep nou niet hoezo wijs! Ik weet het, ik ben prettig gestoord dat kun je niet wijs noemen.

Een kus een handdruk
Of zomaar gezellig kijken naar elkaar
Elkaar helpen waar je kan
Ook als het moeilijk is juist dan
Weten elkaar te respecteren zoals je bent
Dat moet je leren
Weten een te zijn in lief en leed
Zonder dat de ander alles weet
Het zijn de kleine dingen die het doen

Dit gedichtje kwam ik tegen op het www.
Stond niet bij vermeld wie dit geschreven heeft

Fijne Valentijnsdag knuffels Corina

Ik heb eindelijk wat kleur op mijn weblog. Ben dus weer een stapje verder met het design van mijn page. Oh ja ik heb er gelijk maar een linkje opgezet naar mijn gastenboek die ik al een aantal jaren heb
Fijne zondag allemaal