Ik heb gister een heerlijke dag gehad.Ik ben erg verwend en heb volop genoten van alle aandacht(LOL)
De weergoden waren mij dit jaar ook gunstig gestemd. In tegenstelling tot andere delen van het land liet hier de zon zich zien van zijn beste kant. Pas tegen de avond moesten wij naar binnen verhuizen want toen begon het ineens flink af te koelen.
Ik ben echter nog niet helemaal uitgefeest.Straks komen wat collega’s op visite en aanstaande zondag staan er ook wat afspraakjes op de agenda. Dus dan doe ik het vieren van mijn verjaardag nog eens dunnetjes over.

Groetjes Corina
PS Nicolette ik ga morgen boeken bij de Zwaluwhoeve

Onze zoon wordt dagelijks met een taxi busje van en naar school gebracht.
Lekker makkelijk zullen sommigen van jullie denken. Maar zo simpel ligt dat niet.
Dit vervoer zorgt vaak voor frustraties zowel bij het kind, de ouders, de school maar ook de taxichauffeurs

Het is namelijk zo dat een groepje van 4 a 5 kinderen zich tijdens de ritten nogal ernstig misdragen. Ze terroriseren de hele boel flink. Niet alleen de kids in de bus moeten het ontgelden maar ook de mensen op straat worden belaagd door het groepje. Ze jutten elkaar hierbij op al tijdens de rit.
De taxichauffeurs die geacht wordt om de kinderen veilig naar hun bestemming moeten brengen, trekken het niet meer. Dus werden de ouders verzocht om over deze frustraties een bijeenkomst in het gemeente huis bij te wonen zodat er samen gezocht kan worden naar een oplossing van de problematiek.
Samen zoeken naar een oplossing hoe het taxi vervoer voor alle partijen wat aangenamer zou kunnen verlopen.
Er werd heel wat afgeleuterd. De ouders van het terreur groepje hadden het hoogste woord.
Een ervan sloeg helemaal door .Ze deed overkomen of haar kind een IQ had van nul komma nul, hem viel geen ander gedrag aan te leren. De chauffeur moest het kind anders benaderen.
Veel geduld heeft en begrip tonen voor haar zoontje want het had immers een gedrags stoornis. Ik kon het niet laten om te zeggen dat de chauffeur dan eerst ook nog maar een cursus psychologie en pedagogie moest gaan volgen en ook tevens alle dossiers van de kinderen eerst moet bestuderen voordat hij ze gaat vervoeren.
De moeder had ook nog de guts om voor te stellen dat het terreur groepje dan maar apart vervoerd moest worden, in een luxe taxi.
Nou dat wil ik en mijn kind ook wel.
Verder werd er ook nog gesproken over extra begeleiding in de bus. Wij moesten dan als ouders per toerbeurt mee rijden .Want het budget laat het niet toe om een extra betaalde kracht mee te laten rijden.
Nou mij in ieder geval niet gezien. Dat zie ik niet zitten.
Ten eerste heb ik geen zin om als politie beambte te moeten fungeren daar in dat busje. Boze ouders aan de lijn te krijgen, wat ik wel niet denk om hun kind te waarschuwen. Als ik al zou mee rijden dan moet ik er immers zelf voor moeten zorgen dat ik weer (heelhuids) thuiskom.
En bovendien zou het i.v.m. met mijn werkzaamheden buitenshuis totaal niet te combineren zijn.

Helaas was de bijeenkomst zo afgelopen. De tijd was te beperkt om samen tot een oplossing. De bijeenkomst duurde zo’n drie kwartier De groep ouders was veel te groot om ieder aan het woord te laten komen.
Bij het verlaten van het gemeente huis vormden zich natuurlijk ook nog wat praat groepjes voor op het pleintje.
Hier stonden geen ouders bij van de probleem kinderen. Nee, die hadden zich al snel uit de voeten gemaakt.
Toen wij ( een aantal ouders en de chauffeurs) zo stonden te kletsen kregen we pas echt goed te horen wat er zich zoal in de bus afspeelde. De verhalen waren afschuwelijk.
Regelmatig kreeg ik kippenvel momenten en stond vol afschuw te luisteren.( Ricardo verteld lang niet alles wat er zich afspeelt tijdens de ritten zo blijkt wel)

Op een gegeven moment flitste mij tijdens de gesprekken een idee te binnen. Ik die van nature een probleemoplossend brein heb had het volgende bedacht.
De taxi chauffeur deelt bij ernstige, met de nadruk op ernstige, misdragingen en na herhaalde waarschuwingen een rode kaart uit aan het kind als hij of zij niet bereid is om zijn gedrag op aan te passen.
De rode kaart moet het kind thuis afgeven en de ouders weten dan dat dit een signaal is dat het weer eens flink uit de klauwen gelopen is. Dit signaal moet er toe leiden dat de ouders even contact op nemen met het taxi bedrijf. Het probleem kan dan direct aangepakt/besproken worden.
Geeft het kind thuis de rode kaart niet af dan zitten de ouders en het kind, de volgende ochtend met een probleem want het kind wordt die ochtend dan ook niet opgehaald. Gegarandeerd dat de ouders het taxi bedrijf op bellen. Want hun kind moet immers naar school. Het is leerplichtig.
Natuurlijk moet het idee van de rode kaart nog verder op tafel komen, verder uitgewerkt en wat aangepast worden. Duidelijke afspraken over gemaakt worden en alle betrokken partijen moeten op de hoogte zijn van het fenomeen. Bovendien moeten ze er mee instemmen. Ik denk hierbij aan een reglement op papier. Ik kreeg in ieder geval veel bijval over mijn ingeving van de omstanders (De straatbende), vonden het een prachtidee
Nou maar zien of het ook uitgewerkt kan worden Het was dus weer een van mijn hersenspinsels. Wie weet komen er nog meer ideexebn op tafel. Die minder drastisch zijn en wat eenvoudiger.
Hebben jullie misschien wat suggesties? Niet geschoten is altijd mis zullen we maar zeggen!
.

PS Dit logje had ik eerder deze week al geschreven maar ik had tot nu toe weinig zin om het te plaatsen. Fijn weekend allemaal groetjes,

Eh Carool inderdaad ik heb lekker genoten van het zonnetje and I

Afgelopen weekend heb ik moeten werken. Dit keer was er eens voldoende personeel aanwezig en dat is uniek. Heerlijk werken is dat, zo lekker ontspannen.
Zoals jullie wellicht weten werk ik in de zorg. De dienst begint altijd met het doornemen van de bijzonderheden. We lezen dan de rapportages over de gebeurtenissen van de dag ervoor.
Nou ben ik ook niet altijd een taal wonder maar soms staan wel hele leuke taalfouten/ versprekingen in deze rapportages.
Zoals gisterochtend. Een collega van de avonddienst had geschreven, “Mw. had last van scheiding van onder”. Niet veel collega’s viel deze verspreking op maar deze dame natuurlijk wel. Ik knipoogde naar mijn collega die tegenover me zat want ik merkte dat zij het ook gehoord had, en ik fluisterde: “Dat wil ik ook”.
Zij op haar beurt had natuurlijk ook de nodige opmerkingen. Ze vroeg:” Heb jij ook je scheiding in het midden en vind je dat prettig” .Zo ging dat nog een tijdje door. We lagen helemaal in een deuk en dat op de vroege morgen. Tot overmaat van ramp stonden we ook nog samen op de afdeling. Normaal start je alleen op de afdeling maar zoals ik al zei we zaten ruim in het personeel. Van tijd tot tijd klonken onze lachsalvo’s over de afdeling we waren niet meer te stuiten. Waar we de hele tijd zo om moesten lachen, weet ik niet allemaal maar xe9xe9n ding is zeker ik heb weer eens heerlijk ouderwets gewerkt.

PS natuurlijk borduurde wel nog even door over nog meer vreemdsoortige rapportages die de revue gepasseerd hadden de afgelopen tijd. En over de opmerkingen die onze clixebnten wel eens maken
Bijvoorbeeld:

Mw. lag de hele nacht te bevven. Ze had koude rillingen . Heb toen de temp even opgenomen. Deze was niet afwijkend.

Dhr. had pijn aan de schoudervleugels.

Ze gaat de driede maart op controle bij de specialist.

Hi hi dit was nog maar een fractie van hetgeen waar onze lachspieren deze ochtend door getraind werden.
Ook onze clixebnten kunnen er wat van hoor. Wat denken jullie van deze opmerkingen/vreemdsoortige benamingen:

“Zuster ik was zelf mijn flutuutertje en wilt u dan even mijn straatje wassen want daar kan ik zelf niet bij”.

“Ik zal mij even omdraaien dan kunt u de chocoladekant wassen”.

Nog een laatste. “Ja, zuster ik verzorg mij altijd erg nauwkeurig hoor, en ik vergeet nooit om mijn pierekuuleke te wassen”.

De laatste tijd gaat mijn woongenot met sprongen achteruit.
Dit alles door xe9xe9n vrouw die hier wat huizen verderop woont.
Ik zal even vertellen waarom.
Achter ons huis ligt een speeltuintje. Daar is het tegenwoordig een drukte van jewelste. Niks mis mee zou je zeggen . Maar deze drukte wordt helaas niet veroorzaakt door de spelende kinderen . Nee, een aantal moeders zitten daar de hele dag hun kroost( en ook die van anderen) in de gaten te houden. Ze bemoeien zich overal mee. Fiets een kind te langzaam dan moet het harder fietsen. Hebben de kids wat mot met elkaar dan treden de moeders op als scheidsrechters. De blagen krijgen niet eens de kans om hun probleempjes zelf op te lossen. Ik persoonlijk vind dit echt ongezond. Dat je de kinderen wat stuurt en een beetje in de gaten houd okxe9 maar het loopt de spuigaten uit. De dames nemen de speeltuin bij mooi weer totaal over.
Van ‘s morgens ca 10.00uur tot ‘s avonds laat. Zelfs als hun kinderen al op bed liggen bivakkeren de moeders nog steeds in het speeltuin en dit gaat met de nodige decibellen gepaard. Rustig in je achtertuintje zitten is er niet meer bij. Het doet mij denken aan een groep leeuwen die hun territoria verdedigen. Het was laatst zo, dat een vrouw die wat verderop in onze wijk woont( ze kwam even met haar zoontje een kijkje nemen in de speeltuin) gesommeerd werd om te vertrekken. Luidkeels riepen ze, dat kan nou niet hoor want we gaan hier zo eten. De vrouw gaf gehoor en maakte rechtsomkeer. Ik vond dit echt te zot en heb hier geen woorden voor.
Zoals zo vaak in ‘n groep is er ook sprake van een leider Het is een grote dikke vrouw die iets weg heeft van en koningspoedel ( dit door haar gepermanente kop) maar haar gezicht lijkt het meeste op een buldog. Voor het gemak noem ik haar even “de Akela”.
Ricardo is echt bang van haar. Dit heeft echter niets met haar uiterlijk te maken maar door haar houding die ze aanneemt ten opzichte van onze zoon.
Ze is hem echt aan het pesten. Zoals vorige week. Er lag een bananenschil achter haar schutting en Ricardo gleed hier natuurlijk over uit in zijn onhandigheid De akela zag dit en beval hem om de schil op te rapen. Zoniet dan ging ze wel naar zijn moeder en anders gooide ze de bananenschil wel in onze tuin.
Nu had de akela al vaker Ricardo getreiterd en keer op keer gedreigd van “Pas maar op hoor want ik ga naar je moeder”.
En steevast kwam hij dan naar mij om hierover zijn beklag te doen. Ons ventje mag van haar niet buiten spelen. Ik heb hem dan ook de instructie gegeven van als ze dat weer zegt dan antwoord je maar ‘ga nu gelijk maar naar mijn moeder toe want ze is nu thuis”. Dus zo gezegd zo gedaan.
Toevallig zat ik in mijn tuintje en kreeg dit allemaal mee .Op een gegeven moment zag ik ze door de spleten van mijn schutting, aankomen met de bananenschil en deze legde ze precies voor mijn poort. Normaal ben ik niet zo heetgebakerd maar ik had mezelf even niet meer onder controle. Ik stond direct op greep de schil en smeet hen achter haar aan met de vraag of ze niet spoorde en nog een aantal lelijke woorden die ik in mijn woede uitte (Ze negeerde mij wat ik in zo’n geval ook gedaan zou hebben)
Het bananen voorval heeft echter nog een klein staartje. Een minuut of tien later, ik was even boven, stonden er een viertal kinderen in mijn huis en riepen me. Een ervan nam het woord en vertelde dat zij niet de schil voor mijn poort hadden gelegd .Want wat had Mw. Akela gedaan, ze had de kinderen gezegd dat ze naar mij toe was gegaan om te vertellen dat deze kinderen de schil daar neergelegd hadden en dat ik hierdoor erg boos was op hen. Volgen jullie mijn verhaal nog? Zo’n tante spoort toch echt niet.
De maat is vol bij me. Het was immers niet de eerste keer dat ze mijn zoon zo loopt te treiteren. Het is een dagelijks ritueel.
Nog een voorbeeld van wat er gister weer gebeurt is
Ricardo heeft xe9xe9n vast vriendje, Wesley deze jongen heeft geestelijk een achterstand, waar hij vaak mee buiten speelt .Ze hebben veel lol samen en kunnen het prima met elkaar vinden. Ze gaan samen totaal op in hun spel en bemoeien zich niet met de andere kids. Gister waren zij ook weer erg leuk samen aan het spelen. Totdat Mw. Akela weer begon. Wesley mocht van haar niet met Ricardo spelen. Hij moest een ander vriendje kiezen en nooit meer met Ricardo spelen. Wesley gaf hier gelijk gehoor aan en ging meteen naar huis.
Ricardo was intens verdrietig en zei, dat mens maakt mijn leven kapot. Als troost heb ik hem twee ijsjes gegeven en gesommeerd dat hij er xe9xe9n naar Wesley moest brengen. Verder gaf ik hem het advies dat hij de akela moest negeren en net doen of hij haar niet zag.
Vijf minuten later waren de twee spruiten weer heerlijk aan het buiten spelen.
Later die avond vertelde Ricardo mij glunderend dat hij mijn raad goed opgevolgd had.
Hij was dat gekke mens weer tegen gekomen in het paadje en had net gedaan of hij haar niet zag. Natuurlijk was hij hierdoor wel tegen haar opgebotst Want hij zag haar immers niet.

Wat een relaas hxe8. Ik hoop dat ik de zomer goed doorkom . Ik denk dat ik de goede raad aan mijn zoon zelf ook maar opvolg en dat mens negeer. Ik lust ze ondertussen rauw maar ik ga er geen energie aan verspillen Want dat ze ergens op uit is dat is mij wel duidelijk. Vermoedelijk wil ze alles van mij weten maar geef ik haar de kans niet.
Ze krijgt geen vat op mij. En dat krijgt ze wel op haar groep leeuwinnen die samen met haar over ons buurtje waken.

Goede morgen luitjes, eindelijk weer een update van mijn bloggie

Aan enkele reacties van jullie merk ik dat jullie mijn gebabbel echt missen.
Sorry, ik had helaas ff geen tijd maar ook niet echt zin om hier wat neer te kalken.
Misschien spreken de volgende woorden voor zich

Het gaat inmiddels weer een stuk beter hier in “huize Momenten”.
De rust is weer een beetje terug.
Ik ga nu snel mijn aan mijn blogjogging ronde beginnen
en kijken welke momenten
mijn blogmaatjes hebben beleefd.

PS en klein verhaaltje om te laten weten dat ik ook nog kan genieten en lachen van de perikelen rondom mijn kids. Zoals vanmorgen
We hadden van school een briefje gekregen dat de schoolfotograaf op school zou komen vandaag. Het verzoek was om de kids wat kleurrijk te kleden. Dat staat wat gezelliger op de foto’s.
Dus ik gister een leuk groen shirt klaargelegd voor onze spruit en zijn favoriete spijkerbroek.
Maar het duurde wel heeeeel erg lang voordat Ricardo vanmorgen aangekleed was. Ik moest hem keer op keer roepen. Steevast riep hij terug Jahaaa mam ik kom zo. Maar niks hoor geen er verscheen geen Ricardo aan het ontbijt. Toen mijn geduld op was riep ik luidkeels waar blijf je verdo…. Nou, kreeg ik als antwoord. “Ik wil wel komen mam maar eh ik kan nergens kleurrijke sokken vinden. We moeten toch kleurrijk gekleed zijn voor de schoolfotograaf”.
Ik kon het niet nalaten om te vragen of hij ook een kleurrijke onderbroek aan had. Boos kreeg is als antwoord natuurlijk mam ik heb die oranje aangetrokken

Groetjes, fijne dag allemaal en tot de volgende log.

Ik heb de afgelopen dagen absoluut geen tijd gehad voor een update van mijn bloggie.We rolden van het ene feestje in het andere feestje. Zoals jullie gezien hebben was Ricardo afgelopen donderdag jarig. De hele dag door kwam er wat visite binnen wandelen. Stiekem moet ik toegeven dat ik blij was toen de laatste gast vertrok om xb11.15 uur. Ik greep bijna naar wat luciferhoutjes die mij moesten helpen bij open houden van mijn ogen. Ricardo had allang zijn bed op gezocht. Rond 23.00uur had hij het helemaal gehad en vroeg of hij alsjeblieft naar bed mocht. Het arme kind hij was totaal los .Kon ook niet anders want de dagen ervoor had hij regelmatig te kampen gehad met hoofdpijn . Dit gebeurd meestal als zijn verjaardag in aankomst is. Bovendien had Ricardo nog geen vakantie de dagen ervoor. Hij moest gewoon nog tot en met woensdag naar school. Hier was hij behoorlijk pissig over. Ik vond dit overigens ook achterlijk. Alle scholen in onze regio hadden wel hun deuren gesloten.Maar goed nu heeft onze spruit dus nog een volle week vakantie en kan genieten van de cadeaus die hij gekregen heeft.

Vrijdag was het puinruim dag en zaterdag ochtend moesten we naar mijn schoonouders.
Zij waren deze dag 40 jaar getrouwd. Het was de bedoeling dat we die dag naar een mini pretpark zouden gaan met alle kinderen en kleinkinderen, maar de weersomstandigheden gooide roet in het eten. Dus werd er besloten om samen met het hele spul lekker bij opa en oma op visite te gaan. Pff was wel druk hoor, wat kunnen die kleintjes decibellen produceren. Het waren maar 4 kleintjes in de leeftijd categorie van anderhalf tot vijf jaar maar ze maakten drukte voor tien. Rond 15.00uur waren ze allemaal afgebrand en gingen zij huiswaarts.
Gwendolyne hing de vlag uit en vroeg of ik nog ff de stad in wilde gaan met haar. Ze moest immers nog nieuwe schoenen kopen.Zo gezegd zo gedaan. In ca twee uur hebben we denk ik minimaal 12 schoenzaken bezocht. Jullie raden het waarschijnlijk al, zonder resultaat.
Duizenden schoen hebben de revue gepasseerd maar ze vond niet xe9xe9n paar schoenen,die voldeed aan haar eisen
Ze wil geen witte, geen zwarte, geen groene, geen blauwe, roze, bonte, hoge, lage schoenen etc. Ik geef het op ik ga voorlopig niet meer met haar winkelen. Het lijdt alleen maar tot ruzie en ergernis tussen mij en mijn puberdochter. Voortaan gaat ze maar met haar vriendinnenop pad.
Na ons winkel avontuur zijn we gauw naar huis gegaan. Het was immers de hoogste tijd om ons op te smukken want we gingen uit eten met onze schoonfamilie.( Gelukkig dit keer zonder die kleine decibelmachines) Onze kinderen mochten wel mee want die zijn immers al een stuk ouder en die weten hoe zij zich moeten gedragen in een restaurant.
Alhoewel, Ricardo was erg ongeduldig en Gwendolyne zat op hete kolen. Ze wilde nog gaan stappen. No way dus! Dit gaf helaas weer een aanleiding tot een botsing met haar liefhebbende ouders.
Na een half uurtje mokken en zuchten gaf ze het op, en accepteerde ze ons strenge beleid.

Moe en volgepropt lagen wij zondag ochtend rond half twee op bed. Het wijntje wat ik tijdens de maaltijd in mijn keelgat had gekiept deed wonderen. Ik viel direct in een diepe slaap.

Om elf uur werd ik bruut wakker gemaakt(LOL) het was immers moederdag.
Ontbijtje op bed en natuurlijk ontbraken er ook niet de presentjes .Ik kreeg een prachtig pakket huidverzorgende producten en een fles sherrydan ( dit is een koffie likeur). Hi, hi ik kon me nog net inhouden want ik had de neiging om wederom een slaapmutsje te nemen.

Die middag zijn we de beide oma moeders gaan vereren met een bliksem bezoek. Want we moesten nog immers naar een verjaardag. Steve de zoon van mijn( half Indische) vriendin was jarig. Het was de bedoeling dat wij op tijd kwamen want ze had samen met haar moeder een rijsttafel gefabriceerd voor de gasten. Het was verrukkelijk maar inmiddels zit ik zo vol dat ik met gemak de rest van deze week kan vasten.

De weegschaal laat ik fijn in zijn donkere hoekje staan. Ik gun het ding denk ik maar even een korte vakantie.
Verder ga ik ook maar eens stoppen met babbelen want mijn grijze machientje vind het wel genoeg zo, en ik denk jullie ook. Wat een kletskous ben ik hxe8

Vandaag is onze zoon Ricardo jarig. Hij is alweer 11 jaar. Ik weet nog als de dag van gister hoe hij ons leven binnen kwam. Na een lange strijd van bijna 3 dagen bracht hij mij eindelijk de bevrijding. Gekscherend noem ik 5 mei dus altijd mijn eigen persoonlijke bevrijdingsdag.
Jarenlang was Ricardo er van overtuigd dat de hele buurt wist dat hij jarig was want ze hadden immers overal de vlag voor hem uitgehangen.

Wat gaat de tijd toch snel. Even een kleine impressie hoe hij in der loop van de jaren gegroeid is en waar zijn belangstelling naar uit gaat
Bernard nam Ricardo altijd wat in de maling als de vraag gesteld werd ” Waar kom ik eigenlijk vandaan pap?”. Steevast kreeg hij dan te horen: ” Ach jij groeide in de tuin achter een seringenboom. Kijk maar je zat in die pot en omdat wij jou af en toe wat water gaven ben je gegroeid totdat je niet meer in die pot paste”. (Er hangt namelijk een vergroting van deze foto in onze kamer).

Op deze foto was Ricardo 3 jaar en had zijn beroeps keuze gemaakt.
Schattige foto hxe9?

Alhoewel de handel in oude auto’s ook wel aantrekkelijk was. Maar eerst moest er flink geoefend worden voor het rijbewijs
De nintendo is ook een handig apparaat om mee te racen. En dus zit Ricardo hier vaak mee te spelen.
De belangstelling voor auto’s en motoren is de afgelopen jaren wel wat afgenomen en tegenwoordig is Ricardo vooral gek op Disco en alles wat er mee te maken heeft.
De die op zijn kamer staan produceren tegenwoordig heel wat decibellen
Ook is Ricardo verzot op ijs,

Hij krijgt er maar geen genoeg van. De eerste woorden zijn dan ook als hij uit school komt Goeie middag mam hebben we nog ijsjes en mag ik dan met mijn vriendje computeren en disco gaan spelen.

Oops ik ga nu maar ff stoppen met mijn gebabbel ik geloof dat ik een beetje aan het doordraven ben. Ik kan nog uren doorgaan met babbeltjes over onze jongste telg(LOL)
Ik heb echter nog een klein verzoekje. Willen jullie hem evt. een felicitatie sturen.

Zijn e-mail adres is: balkje222@hotmail.com

Groetjes en tot logs Corina

Zoals sommige van jullie weten werk ik bij dementerende bejaarden.
Het is soms erg triest om te zien dat mensen geen vat meer krijgen op hun leven in het heden en dat ze vergeten hoe zij zich in bepaalde situaties zouden moeten gedragen. Met een moeilijk woord wordt dit decorum verlies genoemd.
Dat zorgt nogal eens voor zeer genante situaties. Het is voor familie leden heel erg pijnlijk om dit te moeten meemaken en om er mee om te gaan is vaak erg moeilijk. Want hoe moet je nu reageren als je moeder of vader die vroeger erg preuts was in een gezelschap zich ineens gaat uitkleden omdat ze het bijvoorbeeld warm krijgen.Ook de verzorgende maakt deze situaties vaak mee. Soms lukt het om de dame of heer terug te brengen in de realiteit maar vaak moet je meegaan in de beleveniswereld. Uiteraard probeer je dit alles op een waardige manier te doen. Respect voor de clixebnt staat voorop.

Dit alles neemt niet weg dat je samen met je collega’s soms helemaal in een deuk ligt.
Zoals een om het verhaal dat ik gister hoorde van een ex collegaatje .Ik noem haar voor het gemak even “J”.( We hebben maar een paar maanden met elkaar gewerkt, zij was een vakantie kracht bij ons, en hadden in deze korte tijd echt een klik met elkaar) Deze collega werkt nu met dementerende bejaarden in een begeleidend wonen project. Ze had een paar dagen ervoor avonddienst gehad en tijdens haar laatste controle rondje hoorde ze toch wel een heel raar geluid vanuit xe9xe9n van de slaapkamers.
Het was zoals J beschreef, een ratelend, piepend snerpend en kreunend geluid. Toen ze ging kijken wat er aan de hand was zag ze dat een man bezig was om zich te scheren. Niks bijzonders zou je zeggen, ware het niet dat deze hoogbejaarde heer echter niet bezig was om zijn gezicht te scheren. Nee, hij was bezig om zijn baard vanonder eraf te scheren. Hij was erg trots op zijn handeling en zij tegen J: “En zuster wat vind u ervan, is ie niet mooi geworden. Het voelt echt lekker aan hoor moet u ook eens doen.”.Ook had hij gekraaid van plezier en was er bijzonder trots op geweest dat zijn “ding”zoals hij het noemde weer groter was geworden

De dag erna heeft J voorzichtig gesproken met de familie over dit voorval .Het kon natuurlijk zijn dat dit een aloude gewoonte was van deze man. Maar nee de familie wist het heel zeker dit deed hij anders nooit. Pa was geen naturist en ook geen smoothy. Ze hadden verder nog de opmerking gemaakt, gelukkig weten we nu wat wij voor Pa moeten kopen voor zijn aanstaande verjaardag.
Een nieuw scheer apparaat!
Het “ding” wat hij nu gebruikt is al zo oud.
J had het daar maar bij gelaten want zoals ze vertelde, ik had het bijna uitgeschaterd van het lachen. Ze kon nog net met grote moeite professionele houding aannemen Maar goed dat ze dit gesprekje had zonder de schrijfster van dit logje in haar bijzijn

Ik kan er niks aan doen maar na het horen van dit verhaal, waar we beide tranen met tuiten om gelachen hebben spookt er steeds een melodietje van de three degrees in mijn hoofd waar ik nu een eigen versie op gemaakt heb:
“You’re a Smoothy old man…..”

Ik ga “J” geloof ik maar even opbellen . Ze is een nachtbraker. En ik heb ook nog geen behoefte aan wat slaap. Misschien heeft ze nog meer smeuxefge verhalen. Ik in ieder geval wel maar die bewaar ik voor een volgend logje
Truste allemaal groetjes en tot logs, Corina

Ps ik hoop dat jullie het de verzogsters niet kwalijk nemen dat we soms erg moeten lachen om zulke momenten. En Tja we zeggen altijd wie weet hoe wij later worden.