Hallo luitjes na de serieuze logjes van de afgelopen tijd vind ik het tijd worden om weer eens een luchtig verhaal te schrijven.
En tja ook dit keer met de hond in de hoofdrol.
Het gaat over een te gek verhaal wat mijn buurvrouw gister vertelde.
Dit keer rolde de tranen over mijn wangen van het lachen.

Aanstaande zondag krijgen mijn buurtjes een puppy.
Trots heeft ze mij de foto’s laten zien en ook al de diverse spullen die ze aangeschaft heeft om het beestje een heerlijk thuis te geven.
Ze zijn blij met de komst van het nieuwe huisgenootje en aan ieder vertellen ze dit dan ook.
Zo ook afgelopen maandag avond op de schietclub waar mijn buuf al jaren lid van is.
Ze raakte aan de praat met een andere vrouw die ook pas een jong hondje heeft aangeschaft.
Deze klaagde echter dat het hondje zo slecht luisterde.
Even een samenvatting van het gesprek die ze beiden toen hadden:

Mijn buuf adviseerde de vrouw om met haar hondje naar een hondenschool te gaan voor een puppy training. Dat zijn wij ook van plan zei ze nog
De vrouw gaf echter aan dat ze dit te veel moeite vond. Het was zo’n gesleep met een hondje.
Mijn buuf vroeg of ze een pc had met internet
Ja die had ze.
Nou zei buuf toen, online staan er ook veel trainingen op het internet.
De vrouw had echter weer een tegen argument en zei:
“Tja dat lijkt me moeilijk want ik weet niet of onze pup zo lang stil kan zitten voor de monitor hij is toch zo druk, dat houd hij nooit vol”!

Groetjes en fijn weekend allemaal,
Liefs Corina

Terugreis
Helaas heb ik op het eind iets heeeeel vervelends meegemaakt.
De terugweg verliep zoals de heenweg zeer voorspoedig.
Meestal rijden we het laatste stuk over Duitsland .Dat rijdt lekker snel en scheelt heel wat kilometers
We hadden inmiddels onze gasten veilig thuis afgezet maar vlak bij ons thuishonk gebeurde het.
Bij een bushalte zat een hond .Het was een koddig gezicht maar hij zat echter niet aangelijnd en zat er alleen zonder baasje. Ik zei nog tegen mijn dochter kijk dat nou, als hij maar ff blijft zitten. Ik rijd daar normaal met een snelheid van zo’n 100km per uur(dat mag daar).
Dit keer echter niet. En bij het zien van de hond haalde ik uit voorzorg mijn voet al van het gaspedaal. De hond stond op leek eerst niet over te steken keek mij nog triomfantelijk aan en hij snuffelde nog wat aan het gras en toen ik dus weer wat gas bijgaf…. Tja, toen gebeurde het. Hij rende de straat over en ik kon hem niet meer ontwijken.
Wat er dan door je heen gaat is onbeschrijfelijk. Ik reed in paniek nog een stukje door Ik probeerde mijn man nog te waarschuwen met knipperde lichten en hevig toeterend die een eind voor mij reed, maar helaas hij zag me niet.
Vanuit mijn binnenspiegel zag ik tijdens de klap van alles door de lucht vliegen en was er bijna zeker van dat dit onderdelen van de hond waren. Ik stapte uit en begon hevig te shaken.
Mijn dochter raakte ook volledig over de kook maar voordat ze terug wilde rennen naar de plek des onheils belde ze eerst Bernard op of hij alsjeblieft om wilde keren. Mam heeft een kat aangereden zei ze en dit dacht ze dus ook want gelukkig zat ze op de achterbank toen de aanrijding gebeurde en lag wat te luimeren.
Inmiddels stopte er een echtpaar. Ze hadden het ongeval niet zien gebeuren maar zagen wel dat ik hulp nodig had. De vrouw bleef bij ons en de man ging kijken waar het arme beest lag.
Op dat moment kwam mijn man er aan. Hij zag lijk bleek. En het eerste wat hij zei was gelukkig je bent niet uitgeweken. Want aan weerszijden van de landweg staan bomen met en behoorlijke omvang.
Na een korte blik op de auto die behoorlijk in elkaar zit, ging hij naar de hond kijken en probeerde de eventuele eigenaar te waarschuwen. Aan de overkant van de bushalte stond
namelijk een boerderij. Al die tijd stond ik als versteend bij mijn auto en hield mijn kinderen bij me want ik wilde ze de aanblik van het gewonde dier te besparen.
Vanuit de verte zag ik dat er inmiddels een aantal mensen zich verzameld hadden.
Het echtpaar kwam op een gegeven moment naar me toe lopen. De hond leefde nog.
Ze hadden de dierenarts gewaarschuwd en de politie was gebeld.
De eigenaresse van de hond was net daarvoor thuisgekomen. Ze had ook haar man gebeld dat hij thuis moest komen.
Wat bleek haar zoontje van xb16 jaar die alleen thuis was had de hond laten ontsnappen.
Toen de politie er was moest ik naar de plek van het ongeluk komen.
Met lood in de schoenen ging ik daar dus heen.
Op het moment toen ik daar aankwam tilde de eigenaar van de hond het beestje in de auto. Ze hadden besloten om hem zelf naar de dierenarts te brengen .Dit op verzoek van de eigenaresse zo vertelde ze later want als de dierenarts was gekomen dan had deze de hond gelijk afgemaakt
Het gejammer en gepiep van de hond ging door merg en been en ik begon onbedaarlijk te huilen .Liep naar de boerin en stamelde tal van verontschuldigingen half in het Nederlands en in zeer gebrekkig Duits. De boerin was echter heel kalm en zei, ach we hebben een boerderij en dan houd je er rekening mee dat je beesten dood gaan. Maar je zoontje dan? Vroeg ik, want ik vond het toch zo erg voor het kind. Ach, zei ze die is er ook aan gewend.
Ik wist niet wat ik hoorde. Na wat bedaard te zijn werd mijn personalia overhandigd aan de politie.
Ze maakten een rapport op en bevolen de boerin om binnen 3 werkdagen haar verzekering op de hoogte te stellen.
Wij moesten hen aansprakelijk stellen omdat de auto van me aanzienlijk beschadigd is.
De boerin nodigde ons nog even binnen te komen maar ik sloeg haar aanbod af. Ik wilde nu zo snel mogelijk naar huis.
Hoe het met de hond is afgelopen weet ik niet .
Ik bel de eigenaren een dezer dagen op want het houd me erg bezig.

En zo ziet mijn auto er nu uit.
Aan de binnenkant is er ook van alles kapot.

Afgelopen maandag was het dus zover.
We gingen een midweek naar een bungalow park van Sunparks.
Namelijk de Kempense meren . Dat ligt in Vlaanderen/ Belgixeb.
Dat is ongeveer 140km rijden vanuit hier.
We hadden besloten om met twee auto’s te gaan.
Ik dus met mijn kleine maar oh zo makkelijk autotje.
Voordat we aan de reis begonnen was ik eigenlijk wel zenuwachtig want zo vaak kom ik niet op de snelweg .
Ik moest dus ook eerst vele malen naar de wc het was net alsof ik de tandarts ging bezoeken.
Dan moet ik ook eerst een aantal keren kamertje 100 bezoeken.
Meestal heb ik mij achteraf voor niks zo druk gemaakt .
Zo ook dit keer. Eenmaal op de snelweg had ik het prima naar mijn zin.
Met en big smile op mijn gezicht haalde ik al die vervaarlijk uitziende vrachtwagens in.
De laatste 20 km reden we op een prachtige provinciale weg, dwars door het bos.
Ik genoot met volle teugen van de bomen die de laatste weken een metamorfose hebben ondergaan.

Na zo’n anderhalf uur hadden wij onze bestemming bereikt.
Even beschrijven hoe onze indruk was van het park.

Sunparks:
De omgeving waarin de bungalows staan is prachtig.
Er is een groot meer bij en de huisjes lagen lekker verscholen tussen de bomen en natuurlijk stonden er prachtige paddestoelen
Even een kleine foto impressie:

Het huisje was niet al te schoon en had duidelijk te kampen met wat achterstallig onderhoud.
Zo ook het gehele park. De bestrating liet te wensen over en zo bleek later ook de straatverlichting. De speeltoestellen voor de kids vertoonde mankementen.
Er was veel te weinig personeel aanwezig om al de vakantiegangers te begeleiden.
Bovendien waren ze ook niet al te vriendelijk en slecht op elkaar afgestemd.
Er was te weinig vertier.
Okxe9, je kon er van alles doen maar daar moest je dan wel snel bij zijn want vol was vol.
Je piest dus al gauw naast de pot. In het park staan ca. 600 huisjes en deze waren dus allemaal bezet.
Het is me overigens wel gelukt om voor een uurtje ‘n bowlingbaan te bespreken.
Er was geen toezicht en alles was zelfbediening.
Een drankje kon je uit de automaat halen voor 2 euries en gelukkig waren de mensen vxf3xf3r ons zo lief om de baan te verlaten toen wij aan de beurt waren.
O ja in de hoek stond ook nog een kast met wat bowlingschoenen mocht je deze aan willen doen.
Later die dag heeft Gwen en haar vriend zowaar een plaatsje weten te bemachtigen in de sauna.
Ze mocht 4 uur lang genieten voor 12 € p.p ( dit is in feite nog een redelijke prijs) van de sauna, turks stoombad, jaccusie, wisselbaden etc.
Er zou ook een zonnebank bij de prijs inbegrepen zijn maar dat was helaas een foutje in de folder. Ze moest dit appart bespreken.
Heeft ze dus ook gedaan, voor een half uur, maar helaas na een kwartier hield de zonnebank het voor gezien.

De openingstijden van de restaurantjes, sportcafe en de winkel was ronduit belachelijk.
Om half negen in de avond kon je in de plaza een bom laten ontploffen, niemand die daar dan last van had.
Een pluspunt was echter het subtropische zwembad.
Daar was het heerlijk vertoeven. Enigszins te weinig toezicht en de sluitingtijd klopte niet met de info van de folder maar ala, de kids genoten er met volle teugen.

Door deze negatieve punten lieten wij ons echter niet van de wijs brengen.
We vermaakten ons toch wel.
We hebben er heel wat afgelachen zo met zijn zessen
We waren er even lekker tussenuit en als de kinderen het naar hun zin hebben dan geniet jezelf dubbel.
Ik ben dus tijdens de vakantie heerlijk tot rust gekomen.

De terug reis daar schrijf ik even een apart logje over.
Groetjes Corina

Hallo luitjes, aankomende week ben ik een paar dagen afwezig.
We gaan naar een subtropisch bungalow park in Belgixeb
Mijn moeder gaat mee om zo zegt ze ons zo af en toe te ontlasten.
Als Ricardo geen zin heeft om aan een gezamenlijke activiteit mee te doen dan zou zij zich over hem ontfermen.
Dat geeft ons wat meer ruimte.
Zwager lief past op ons huis en op onze huisdieren.
Tof hxe8

Goede morgen luitjes. Goed geslapen?
Nou ik wel maar helaas was het een kort nachtje.
Gisteravond zijn we naar de staatsloterijshow geweest.
Het was er erg gezellig. En het is heel apart om een live show bij te wonen.
Als kijker thuis heb je er geen notie van wat er allemaal bij komt kijken om zo’n show op poten te zetten .Er heerst tijdens de opname een gespannen sfeertje maar aan de andere kant is het geheel een gezonde spanning en op xe9xe9n of andere manier toch ontspannen
De vakbekwaamheid van Carlo Boszhard speelt hierin en grote rol. Die man is heel energiek en erg gevat. Dreigt er iets mis te lopen dan lost hij het probleem in een no time op. Het is goed te merken dat hij inmiddels erg veel ervaring heeft met live tv.
Natuurlijk doet hij dit alles niet alleen. Achter de schermen is het een drukte van jewelste en er staat een leger van hulptroepen klaar om alles goed te laten verlopen.

Maar heel even wat anders. Voor aanvang van de show kom je eerst in de aula. Daar kun je dan nog heel even een consumptie nemen.
Hier maakten wij na een rit van bijna twee uur, even dankbaar gebruik van.
De aula zat al aardig vol. Maar in de hoek vlak bij de ingang naar de studio was er nog een sta tafel over waar wij onze drankjes op konden stallen.
Op een gegeven moment kwam er ook (zo op het oog) een keurig echtpaar bij ons aan de tafel staan.
De vrouw stond al wel een beetje te dringen en wij maakte onbewust wat plaats voor haar.
Ik was bang dat iemand de beker koffie over zich heen kreeg dus had ik mijn beker al meer verschoven naar het midden van de tafel want het goedje was loeiheet.
Gwen die ook meegegaan was had haar beker chocomelk maar in de hand genomen want de dame waar ik het net over had begon ineens wel heel erg te dringen.
En ja hoor toen gebeurde het.Gwen liet de beker hete choco uit haat handen vallen.
De man van het echtpaar begon hevig te vloeken en te tieren en zo ook de vrouw .Ze had wat spetters op haar nieuwe zwarte broek gekregen.
Ik zei ach mens ze doet het niet expres en nam mijn dochter mee naar de toiletten. Om het goedje uit haar witte vest te halen. Ze had zich gelukkig niet erg verbrand.
Ook ben ik even naar een gastvrouw gelopen om te vertellen dat er vlak bij de ingang naar de studio een beker chocomelk op de grond lag. Ik stamelde nog van moet ik dat zelf even opruimen voordat er iemand over uitglijd maar dat was niet nodig. De gastvrouw zei ga maar gauw voor je dochter zorgen ik ruim de boel wel op.
Nadat we de kleding weer een beetje schoon hadden gemaakt keerde Gwen en ik dus terug naar ons plaatsje daar vooraan vlak bij de ingang.
Het was daar een drukte van jewelste. Iedereen stond hevig te discussixebren .Ik werd daar gelijk in betrokken. Wat blijkt vele mensen hadden het voorval zien gebeuren en tijdens onze afwezigheid was de man van het echtpaar idioot te keer gegaan tegen mijn man. Hij zou een schadeclaim indienen en had daarbij de nodige verwensingen geuit.
Hij eiste ons adres en we zouden er wel meer van horen. Mijn man had onze adres opgeschreven maar wilde natuurlijk ook het adres van het desbetreffende echtpaar hebben.
De vrouw was ondertussen opgevangen en ze hadden haar meegenomen om haar broek wat te reinigen.
En op dat moment keerde wij dus terug van de toiletten. Stomme trut hoorde ik de man nog zeggen maar ik schonk er geen aandacht aan.
De omstanders echter wel en lieten dat dan ook duidelijk horen.
Een aantal mensen schreven voor ons spontaan hun telefoon nummers op, als we ze nodig hadden mochten we ze bellen maar we mochten zeker niet de zgn. schade vergoeden. Zij zouden ons wel helpen. Ze hadden gezien dat de vrouw zelf mijn dochter had staan duwen.
Ik heb ze allen een beetje staan te sussen. Zo van laten we er een leuke avond van maken, die twee zijn het niet waard en ach ze denken zeker dat we in Amerika wonen en nog meer van dat soort opmerkingen. En dat hielp. De rust keerde terug .
Enkele ogenblikken later mochten we de studio inlopen en hebben genoten van de showbusiness.
Na afloop kwam ik nog wat mensen tegen die ons hun telefoon nummer hadden gegeven eerder de avond. Bellen hxe8 zeiden ze!
Ik zei gekscherend: “Doen we en we zien elkaar dan wel weer bij de rijdende rechter”.
Tijdens de rit naar huis zei ik tegen B. Zo ik heb weer wat stof voor een logje morgen. En als die vent belt ach we zien wel daar maak ik me echt niet druk over.

Groetjes maar weer, liefs Corina

Ik weet het nog goed. Maandag de wasdag. Mijn moeder was elke maandag de hele dag druk in de weer met stapels wasgoed.
We hadden destijds al wel een wasmachine maar deze was niet zo modern .We hadden een bovenlader een semi volautomatische wasmachine. Aan de linkerkant zat de trommel met daarin een soort anker. Die de was heel en weer schommelde en dit gepaard met de nodige decibellen.
Aan de rechterkant zat een centrifuge .Hoe het ding precies werkte weet ik niet meer maar ik weet wel dat mijn moeder er altijd druk mee doende was. Ik zie ze nog de was overhevelen met een houten lepel van links naar rechts. Ook had ze later er nog zo’n aparte losse centrifuge bij. Ik vermoed dat het wasgoed niet al te droog uit de volautomatische wasmachine kwam.
Ik zal ze straks eens bellen hoe dat ook al weer in zijn werk ging.

Was het vroeger maandag wasdag, tegenwoordig wordt in veel gezinnen dagelijks een was gedraaid.
Als er nu gewassen moet worden, stop je alles in een machine, je doet er wat wasmiddel bij en je draait een knop om. Een kind kan de was doen.

Een paar maanden geleden ging mijn wasmachine stuk . Goh wat ben je dan afhankelijk van zo’n ding hxe8.
Nu is mijn man erg handig en deed nog wat verwoede pogingen om het ding te repareren . Er werd een nieuwe pomp in gedaan maar zonder het gewenste resultaat. Waarschijnlijk was de klok kapot. We besloten toen maar om naar de winkel te racen en hebben een nieuwe machine aan geschaft.
De oude machine heeft hier nog manden in huis gestaan. Manlief had het ding voor een zacht prijsje op marktplaats gezet. Er waren een aantal wat belangstellende voor .Maar vanwege de hoge benzine prijzen haakte men al gauw af om de machine op te komen halen.
Vorige week was ik de oude machine spuugzat. Het was echt een sta in de weg.
Eindelijk besloot B om hem dan maar te slopen en de nog bruikbare onderdelen te bewaren . Ach, je weet maar nooit, zei malle pietje( ik pleeg mijn man vaak zo te noemen) wie er nog wat van kan gebruiken. De motor en de nieuwe pomp zijn immers nog in goede staat.
Tijdens de sloop liep hij mij op een gegeven moment voorbij en begon te poseren en te plagen. Hij was er echter niet op bedacht dat ik mijn camera vlak naast me had en ja hoor ik heb het historische moment dan natuurlijk gelijk op de gevoelige plaat vastgelegd.

wasmasjienrefrein:Kleine wasjes, grote wasjes, doe ze in je wasmasjienLaat maar lekker draaien, steeds meer in die wasmasjien Zoals je weet heb ik geen tijd, dus zocht ik een leuke meidOm voor mij de was te doen, maar die dame die vroeg steeds meer poen refrein Maar misschien per ongeluk mijn wasmachine ging stukMaar ik had er geen erg in want die dame die kreeg steeds meer zin refrein En die dame die vond het zo fijn, ze hing zelf aan de lijnEn ze vond het hopi-great als ik het deurtje open deed

Fijne maandag allemaal. Groetjes Corina

Ik heb eergister heerlijk wat zitten prutsen.
En ik heb weer eens wat pagina’s in elkaar zitten flansen voor mijn scrapalbum( plakboek).


De foto’s zijn niet van al te beste kwaliteit maar ik denk dat jullie zo wel een indruk krijgen wat ik dus heb gefabriceerd.

Even wat anders. Vanmiddag heb ik een afspraak op de school van Ricardo.
Het gaat momenteel niet goed op school en ik wil wel eens weten waarom.
Ik ben dit keer best wel wat zenuwachtig voor dit gesprek. Waarom?
Ik weet het niet maar een ding is zeker dit laatste schooljaar op de sbo school is zo belangrijk voor ons allen.
R. is een kei wat leren betreft. De lesstof die hem geboden wordt levert geen enkel probleem voor hem op. Wat ons echter zorgen maakt is zijn emotionele ontwikkeling . Op dit moment is hij volledig uit balans. Dit openbaart zich ook op school.
Voorheen was het altijd zo, ging het op school goed dan ging het thuis altijd stukken minder goed.
Nu gaat het zowel op school als ook thuis niet zo best met hem.

Even een update wat mij de laatste tijd zo bezig heeft gehouden
*Ik kreeg zojuist bericht van het Leokanner huis.( Ja, nicolette ik heb de aanvraag voor logeer opvang eindelijk eens op de bus gedaan, goed hxe8) Hij wordt gescreend of hij er voor in aanmerking komt. Als hij aan de opgestelde criteria voldoet dan krijgen wij een intake gesprek. Duimen dus
*Ook zijn we bezig om P.G.B. aan te vragen. Dit lijkt ons ingewikkeld dus zijn wij drastisch op zoek naar een instantie die ons gaat helpen bij het invullen van de paperassen.
Van onze orthopedagoge heb ik een adressenlijst gekregen en ga mij er dit weekend mee bezig houden.
*De inschrijfformulieren voor de eventuele vervolgopleiding zijn al post gedaan.
*Na de herfst vakantie hebben we een vervolg afspraak bij de orthopedagoge van het GGZ.
Dan gaan mijn schoonouders en evt. mijn moeder ook mee.
*Gwen mag ook een afspraak maken bij de GGZ als ze dit wil. Ze mag daar dan een video film gaan bekijken speciaal voor brusjes. Helaas is er momenteel geen cursus voor deze doelgroep, Wel heeft ze alvast wat stencils gekregen speciaal voor brusjes waar in duidelijke taal staat geschreven wat het leven inhoud met een broertje of zusje met pdd-nos. Ook staan er veel tips op.
(Ik denk dat ik dit binnenkort even op het www zet, wie weet kan ik er ook andere mensen mee helpen.)
Na het bekijken van de film is er ruimte voor een gesprek met M. onze orthopedagoge.
G heeft al laten doorschemeren om dit daadwerkelijk te doen.
* Verder raadde M ons twee weken geleden aan om eens na te denken, over het starten met deeltijd dagbehandeling.
R. heeft meer nodig dan alleen zo af en toe een sociale vaardigheids training.
Na hier een week over gebrainstormd te hebben waren wij er nog niet helemaal uit. Bovendien kwam M. met een adres waar wij ons niet geheel in konden vinden. Ik had er zo mijn bedenkingen over en ik twijfelde ook of dit het juiste moment is om met zoiets te starten.
Vorige week hebben wij het er dus samen nog eens over gehad met M.
Ook zei had er nog eens over nagedacht. Ten eerste is er een wachtlijst van ca. een half jaar bij dat adresje en ze geven maar dagbehandeling voor kinderen tot twaalf jaar. Dat zou inhouden dat R er zo’n 3 a 4 maanden heen kan .Ze was het bovendien roerend eens met de keuze die wij gemaakt hebben m.b.t. de vervolgschool. Zij bieden ook dit soort dagbehandeling of in ieder geval werken ze nauw samen met een ander instantie die dit soort programma’s aanbieden.

Wat en lang verhaal weer hxe8. Maar dit heeft mij zoal de laatste tijd bezig gehouden en daarom had ik dus een knutseldagje nodig.

Groetjes Corina

Zojuist bekroop mij het gevoel dat het vandaag een prima dagje is om weer eens te gaan knutselen.
De plannen zijn om een pagina te maken voor in mijn scrapbook.
Ik zit nu echter met een dilemma, zal ik er aan toe geven of maar liever niet.
Er liggen nog allerlei klusjes op mij te wachten.
De voor en achtertuin hebben een onderhoudsbeurt nodig.
De weersvooruitzichten zijn goed voor vandaag.
Maar de rest van de week zou het toch ook prima weer zijn , of vergis ik mij?
Ook moet ik een begin maken om de zolder op te ruimen .
Verder is het opruimen van de kasten ook geen overbodige luxe.
Eigenlijk moet ik op pad om voor de jongste wat nieuwe kleding te kopen etc
De laatste dagen heb ik echter al tientallen klusjes verricht en er lijkt geen eind aan te komen.

Wat vinden jullie zal ik er maar aan toe geven?

Het brengt wel weer de nodige rommel met zich mee,

Zucht, ik denk dat ik gewoon mijn gevoel ga volgen. Knutselen daar ontspan ik altijd van en deze ontspanning kan ik wel gebruiken.
Ik heb dus besloten om eerst eens een te pakken en dan ga ik beginnen.
Wat zijn jullie plannen voor vandaag?

Groetjes Corina

de plaatjes zijn eigendom van

Dank jullie voor de steun en de lieve woordjes.
Nee, zijn verdriet is nog niet over.
een groot deel komt dit doordat er weinig of geen begrip voor hem is , in zijn naaste familie (schoonmoeder) de buurt, maar ook op school( sbo school)
.
Elk nieuw schooljaar is het steeds weer vechten zowel voor ons als voor ons knulletje.
Ze hebben daar weinig ervaring met auti kinderen.
Dat ze op deze school niet al te veel ervaring hebben mbt pdd-nos kinderen kreeg ik vorige week weer eens bevestigd. Ik had een diepgaand gesprek met een aankomend drama docente. Ze wil R. gaan begeleiden.
We hebben samen een plan van aanpak opgesteld.

In het begin nu alweer bijna 4 jaar geleden, toen R daar op school kwam probeerde ik steeds de touwtjes en de regie in handen te hebben.
Als moeder ken je jouw eigen kind toch het beste. Dat was een hoop werk maar instinctief voelde ik dat dit moest. Destijds zat hij bij een docente die hem totaal verkeerd aanpakte.
Dit leidde regelmatig tot grote conflicten tussen leerkracht en mijn zoon.
Op een gegeven moment zijn we samen zelfs nog bij de orthopedagoge van de GGZ geweest.
Helaas was dit toen iets te laat want R werd alweer overgeplaatst naar de volgende groep.
Maar gelukkig,ook zijn toekomstige docente was meegekomen naar de GGZ.
De conclusie van de orthopedagoge was dat deze docent goed met R omging en veel ervaring had. Eindelijk besloot ik toen om de regie wat uit handen te geven.

De volgende twee schooljaren ging het goed, want in de volgende groep zat ook een leerkracht met de nodige ervaring geduld en begrip.
Nu loopt het echter weer een beetje uit de hand .R. heeft nu weer twee andere docenten. Exe9n van de twee nieuw is op school.
Tijdens de algemene ouderavond bekroop mij alweer gauw het gevoel dat ik weer voor regisseuse moet gaan spelen. Na de ouderavond heb ik even kort gesproken met de nieuwe docent ik heb hem gezegd dat hij altijd contact met ons kan opnemen als er iets is of als hij wat wil weten. Hij beloofde om dit te doen.
Maar helaas tot heden hebben wij nog niets gehoord.
Afgelopen donderdag was het dus mis gegaan op school. Net nadat ik het vorige logje schreef ontving ik een smsje van R. Het gaat niet goed met mij zo luidde dit.
De angst sloeg mij om het hart .Wat als hij nou weer zo erg over de pis was?
Ik besloot om mij kalm te blijven en stuurde een smsje terug. Met het advies om met de meester te gaan praten, vertellen wat hem dwars zat.
Verder besloot ik om verder geen stappen te ondernemen op dat moment
Wel heb ik die avond een diepgaand gesprek gehad met R.
Ik vertelde hem dat de telefoon zo niet juist gebruikt werd. Hij maakt mij ongerust met zijn smsjes. Ik heb hem het advies gegeven om op school toch te blijven praten. Desnoods met een van de leerkrachten die hij in voorgaande jaren heeft gehad of de remedial teacher die zo ook af en toe extra les geeft aan R.
Huilend vertelde R diezelfde avond dat hij er grote moeite mee dat de twee docenten elkaar steeds afwisselen.
Hij zei ook dat de nieuwe meester hem totaal niet begreep. Hij had zich die dag niet kunnen concentreren( waarschijnlijk door de vorige avond) en had even om een time out gevraagd.
Dat gebeurde wel vaker in de vorige groepen en werd meestal goed gevonden. Ze hadden hem dit overigens zelf aangeleerd.
Deze nieuwe meester vond het onzin en het mocht in eerste instantie dus ook niet. Een paar minuten later had hij het verzoek om een time out wel goedgekeurd. Verder waren er nog veel meer akkefietjes gebeurd, scheldpartijen in de klas waar aan voorbij gegaan werd door de leerkracht etc.
Dit verwarde R erg. Mam zei hij, daar snap ik dus niets van.

Ik heb hem gelukkig wederom gerust kunnen stellen. Zijn verdriet lijkt nu eindelijk weer wat op de achtergrond te geraken. Hij lacht weer en is vrolijk.
Deze dame maakt maandag een afspraak op school. Het laatste jaar moet en zal daar goed gaan verlopen(uch)

De inschrijf papieren voor de vervolg school rolde gisteren op de mat. Zijn al ingevuld en gaan zo op de post.
Het betreft een school waar ze speciale klassen hebben voor kinderen in het autistisch spectrum. De wachtlijst groeit er gestaag, nou maar hopen dat R daar een plaatje kan krijgen.
Duimen jullie met ons mee?!
Groetjes en fijn weekend van Corina, die nog steeds aan het puinruimen is.
(Gister was mijn hubbie jarig)