Sinds vorige week is de woningbouw bezig om onze badkamer en toilet te renoveren.
Niet dat het echt nodig was hoor, tenminste niet in onze woning maar toch vind ik het wel prettig. Eindelijk eens andere tegels op de muur. Weg met die glimmende beige tegels (Yippie) waar je elk druppeltje water op zag die zijn nodige kalksporen achter liet.
De vloertegels en ook het sanitair worden vervangen.
Gelukkig mochten we zelf kiezen uit een aantal tegels en ik heb mijn keuze laten vallen op matte witte tegels met een vleugje grijs voor de wanden en op de vloer komen antraciet kleurige tegels die gemxealeerd zijn.
Tijdens het schrijven van dit logje bedenk ik me dat wij tegenwoordig wel erg verwend zijn. Een badkamer of een toiletruimte met zijn toebehoren is tegenwoordig een luxe. Dat was vroeger wel anders.
Niet iedereen had een douche en/of een toilet in huis
Mijn grootouders hadden vroeger een lavet.
Als ik daar logeerde mocht ik daar op zaterdagavond even lekker in dobberen.
Toen ik een jaar of tien was ging ik bij een vriendinnetje op bezoek die in Venlo woonde.
Ze woonden in een heel oud huis . Op en gegeven moment moest ik naar de wc en werd naar buiten gestuurd. Daar hadden ze een houten hok en daar zou het toilet zijn.
Toilet is een iets te luxe woord want het was een ouderwetse poepdoos.
Ik herinner mij nog goed dat ik ontzettend bang was in dat hok maar de nood was erg hoog dus deed ik daar toch maar mijn behoefte
Vorig jaar zag er nog een staan in het openlucht museum en trots vertelde ik mijn zoon dat ik wel eens op zo’n wc had gezeten.

De renovatie van onze badkamer verloopt wel snel maar ik begin nu toch wel wat ongeduldig te worden.
De wasmachine en de droger staan nu tijdelijk werkeloos op onze slaapkamer. Zo ook de wasmand die nu toch wel erg vol komt te zitten.
Gister werd ook onze toiletpot beneden gesloopt. Boven op de badkamer werd onze oude pot tijdelijk terug geplaatst. Echter zonder stortbak. We moeten de wc doorspoelen met een emmer water.
Douchen/ baden doen we op mijn werk bij oma of een vriendin van me.
‘s morgens voor dag en douw sta ik in de keuken om mezelf wat op te frissen.

Foto keukentje in openluchtmuseum

Om half acht staan de bouwvakkers immers weer op de stoep om verder te gaan met de verbouwing.
Ach aan elk nadeel zit immers een voordeel. Ondertussen blijf ik lekker dromen van……
Of………
Nee, hoor geintje het wordt een normale standaard badkamer.

Nog een goede week en ik ben van de rotzooi af en kan weer genieten van de luxe.

Groetjes en een fijne dag allemaal,
Corina

Pas op dit is weer een lang logje hoor:

Hallo luitjes het is lang geleden dat ik een stukje op mijn web-log heb geschreven.
Ik had de tijd noch de zin om lang te vertoeven in het blog gebeuren.
Tja ik zal meteen maar met de deur in huis vallen en de reden vertellen waarom ik zolang ben weg gebleven.
Precies drie weken geleden heeft mijn echtgenoot een hartinfarct gehad.
Je verwacht alles maar dit dus niet. Het kwam als donderslag bij heldere hemel.
Die ochtend waren wij druk bezig geweest om de zolder eens op te ruimen.
Mijn zwager had een bestelauto te leen en daar kon mooi veel troep in die we dan naar de stort wilde brengen.
Rond een uur of twaalf vertok mijn man samen met mijn zwager naar de stad waar er grofvuil wordt ingezameld.
Ik ging ondertussen gewoon door met de zolder verder op en in te ruimen.
Zo’n anderhalf uur later kwam mijn zwager alleen terug met de boodschap dat Bernard naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht was.
Hij had onderweg een hartinfarct gehad .
Nou wat er dan door je heen gaat is met geen pen te beschrijven.
Ik liet alles uit mijn handen vallen, sommeerde de kinderen om gauw de jas aan te doen en we reden naar opa en oma.
Na een korte uitleg aan mijn schoonouders reden mijn zwager en ik naar het ziekenhuis.
Op de eerste hulp aangekomen informeerde we naar mijn man, maar daar hadden ze in eerste instantie geen info voor ons. Ze hadden hem daar niet binnengekregen.
De moed zonk me op dat moment in de schoenen.
Na het plegen van een aantal telefoontjes die al met al zo’n 10 minuten duurde konden ze mij vertellen dat hij overgebracht was naar de hartbewaking.
(Die tien minuten leken echt uren te duren)

Toen ik daar kwam mocht ik er in eerste instantie niet bij, ze waren nog met hem bezig?!? Ook nou vlogen er duizenden gedachten door me heen ik zag ze in gedachten reanimeren etc. Later bleek dat ze hem gewoon in het bed aan het installeren waren infuus instellen en de monitor aansluiten.
Ze hadden hem namelijk bij binnenkomst in het ziekenhuis meteen gedotterd en hebben een stent ingebracht
Toen ik bij B kwam lag hij prinsheerlijk in bed en had praatjes voor tien.
Hij was echt euforisch. Ik zei dat tegen de verpleegkundige en die knipoogde met de woorden het kwartje is nog niet gevallen. Dat komt nog wel.
(Nou dat is inderdaad gebeurd)
Achteraf hoorde ik dat zijn kransslagader 100% was dichtgeslibd. Zoals ze nu kunnen zeggen( dat is een voorlopige prognose) heeft hij weinig restschade opgelopen.
Dit kwam mede doordat ze er zo snel bij waren geweest.
Hij heeft echt een engeltje op zijn schouder gehad. Je moet er niet aan denken dat hij het infarct in hier in ons dorp zou hebben gekregen dan ……
Ze kunnen immers niet binnen 15minuten hier zijn met de ambulance . Verder was het geluk dat mijn zwager de auto had bestuurd en bij hem was. B had zelf 112 willen bellen maar was te verkrampt geweest om dit nog te doen

De oorzaak van het infarct is vermoedelijk erfelijkheid, veel stress en een verhoogd cholesterol
Er zit nog een vernauwing en hoe ze dit gaan behandelen is nog niet helemaal duidelijk. Dotteren of met med. bestrijden.

Bernard is 6 dagen in het zh geweest en is nu weer thuis. Donderdag hadden ze een fietsproef afgenomen en toen mocht hij weer mee naar huis.
Nu moet hij gaan revalideren . Hij is momenteel erg moe.
Stiekem emotio, wil dit voor mij verbloemen en dat is wederzijds.
We praten wel maar zeggen niets. Ik denk om elkaar te ontzien. Een ding is zeker we hebben een lange weg te gaan maar gelukkig we hebben elkaar nog en dat is het belangrijkste.

PS niet alles is zo negatief geweest hier in huize momenten hoor.
Ricardo is namelijk aangenomen op het speciaaal voortgezet onderwijs en heeft een plaatsje gekregen in een auti klas. Na de zomervakantie gaat hij er naartoe.
Dat is voor ons een grote opluchting. Weer iets minder stress
Zo nu rest mij nog een ding en dat is: