Gister kregen we een telefoontje dat onze jongste spruit mag komen logeren .

Vorig jaar november hebben we hem opgegeven voor een logeeradres van Dr. Leo Kanner

Na een intake werden we op de wachtlijst gezet.

We hadden besloten om Ricardo nog niets te vertellen over de logeerplannen en de inschrijving hiervoor. Het zou hem alleen maar van zijn stuk brengen .Want we werden al gewaarschuwd voor een zeer lange wachttijd.

Plotseling was daar gisteravond, natuurlijk net onder het eten, het telefoontje met de mededeling dat er een plaatsje was.

In augustus mag Ricardo een week of als hij zelf wil twee weken komen logeren.

Na dit telefoontje begon ik hem schoorvoetend te peilen wat hij vond van het idee om te gaan logeren.

Ik legde hem het een en ander uit over zox92n logeerhuis en ik was eerlijk over het hoe en waarom. Dat het niet als straf bedoeld is of dat we hem een poosje kwijt willen, maar dat het vooral leuk voor hem moet zijn.

Zijn reactie was emotioneel. Hij zag het idee van ons niet zitten. Hij was bang zo zei hij.

Hij wil niet weg van huis naar vreemden en al zeker geen hele week.

Ik kan daar wel inkomen en ik moet bekennen dat het idee van een hele week of zelfs wel twee, wel erg rauw op mijn dak valt.

We hadden met de dame van Leo Kanner afgesproken om vandaag contact op te nemen met haar.

Ik sta niet geheel negatief tegenover het idee van de logeerpartij maar ik stem niet in met een hele week. Het lijkt mij verstandiger om hem eerst een weekendje te laten ervaren wat zox92n logeerpartij inhoud. Ik hoop dat dit mogelijk is op dit moment en anders nog maar ff niet.

Ik ga dus duidelijk af op mijn intuxeftie of vinden jullie mij nu overdrijven? Hebben jullie andere ideexebn, zie ik alleen maar beren op de weg die er niet zijn?

Dit is een foto van een van de  logeerhuizen. De huizen staan overigens op een steenworpafstand van Ricardox92s nieuwe school op het zelfde terrein

We hebben er een grote zorg minder bij.

Gister rond half 5 kregen we het verlossende telefoontje

Tot logs en groetjes van een zeer trotse moeder

Stoeien en Knoeien

Tja ook mijn webbie is inmiddels verhuisd.

Ik moet/mag me dus nu fijn gaan verdiepen of er veel verandert is in het beheer van mijn site. Ach dat zal best wel lukken. Ik vind het eigenlijk wel weer een nieuwe uitdaging

Gelukkig heb ik weer wat meer tijd om eens lekker te gaan stoeien en knoeien met mijn webbie. De laatste weken heb ik het nogal druk gehad. Ik moest veel werken en tussendoor zijn we erg actief bezig geweest om te revalideren. Zoals sommigen van jullie weten is mijn man herstellende van een hart infarct. Langzaam komt de energie en de conditie van mijn hubbie weer terug. De revalidatie verloopt goed maar je moet ook als een partner van een patient beschikken over een behoorlijke portie energie. Aankomend weekend gaan we zelf proberen om eens lekker te ontspannen. Zondag avond gaan we een avondje stappen

Dochterlief heeft gister haar laatste examen gehad. Ze heeft er een goed gevoel over dat ze gaat slagen voor haar Havo diploma. Vanavond als afsluiting heeft ze een galabal en dan gaan we nog twee spannende weken tegemoet, dan weten we defenitief of ze geslaagd is.

Ricardo is de laatste tijd erg vrolijk en ontdeugend. Echt het zonnetje in huis. Wel is hij wat nerveus want hij gaat op schoolkamp. Hij loopt nu al te regelen wat we allemaal moeten inpakken en stiekem ziet hij een beetje tegen de lange fietstocht( ca. 40 km) op. Hij kan niet zo goed fietsen en heeft nog nooit lange fietstochten gemaakt. Ach we zien het wel eerst proberen en als het niet gaat lukken kan hij altijd nog met de begeleidende bus mee. Het belangrijkste is dat hij er zin in heeft om mee te gaan op het schoolkamp.

Nou luitjes ik ga weer stoppen met mijn update logje. Ik krijg zo visite en het wordt eens tijd dat ik onder de douche spring. Ik wens jullie allen een heel fijn weekend. Tot logs, liefs van

Corina