Mijn man heeft op donderdag 6 juli zijn tweede dotterbehandeling gehad in het spraakmakende Radboud ziekenhuis.

De negatieve berichten over het ziekenhuis lieten we voor wat het was.

Natuurlijk speelt het wel even door je hoofd maar in elk ziekenhuis worden fouten gemaakt.

Bepaalde instanties zijn nu eenmaal beste maatjes met de doofpot. Dat is iets wat je van dit ziekenhuis niet kunt zeggen en tja als je eenmaal de zwarte piet krijgt toegeschoven kom je er niet zo makkelijk meer vanaf. We hadden er het volste vertrouwen in, temeer omdat mijn man ook na zijn hartinfarct ( maart jl.) in de Radboud geholpen is.

De behandeling verliep erg vlot en zonder complicaties.

Ook dit keer heeft men een stent in zijn kransslagader gezet.

Bij de nabeschouwing bleek dat zijn ader behoorlijk dicht geslipt was.

We hadden dus kunnen wachten op zijn tweede infarct en naar alle waarschijnlijkheid had deze niet lang op zich laten wachten.

We wisten dat er nog een vernauwing zat Dit feit maakte ons beide erg angstig en onzeker.

Het is maar goed dat mijn hubbie er voor gekozen had om een revalidatie programma bij de Sint Maartenskliniek te volgen na zijn eerste infarct. Uit de afgenomen fietsproeven zag men dat zijn hart toch wel zuurstof tekort kwam tijdens inspanning.

En zodoende besloot men dat hij nogmaals gedotterd moest worden.

Bernard voelt zich gelijk een heel stuk beter. Eerlijk gezegd ziet hij er ook gelijk een stuk beter uit. Hij kreeg de laatste tijd weer flinke zwarte kringen onder zijn ogen en regelmatig liep ik op hem te foeteren dat hij wat meer rust moest nemen.

Nu zijn de zwarte kringen zo goed als verdwenen en volgens zijn eigen zeggen voelt hij zich weer stukken fitter.

Wel heeft hij er voor gekozen om nog een paar weken te revalideren.

Dit om weer wat zelfvertrouwen te krijgen en natuurlijk ook om zijn conditie weer op te krikken.

Gelukkig werken de instanties hieraan mee want het is naar wat wij gehoord hebben een uitzondering dat je na een (gewone) dotterbehandeling mag deelnemen aan een revalidatie programma .Afgelopen maandag is hij al gestart met de revalidatie.

Even wat anders, Ricardo is wezen logeren bij de Leo kanner stichting.

Hierover zal ik mijn volgende logje gaan babbelen.

Het duurt altijd langer dan je denkt,
ook als je denkt
het zal wel langer duren dan ik denk
dan duurt het toch nog langer
dan je denkt.
Het is altijd veel duurder dan je denkt,
ook als je denkt
het zal wel duurder worden dan ik denk
dan wordt het nog duurder
dan je denkt.
Het kost meer moeite dan je denkt
ook als je denkt
het zal wel veel meer moeite kosten dan ik denk
dan kost het toch meer moeite
dan je denkt.
Het duurt veel korter dan je denkt
ook als je denkt
het zal wel korter duren dan ik denk
dan duurt het toch
nog korter dan je denkt.

Gedicht van Judith Herzberg uit Doen en Laten

PS als ik vanmiddag even de tijd heb schrijf ik over de dag van gisteren

Groetjes Corina

Oops, het is alweer bijna twee weken geleden dat ik een logje heb geschreven of zelfs maar achter mijn pcx92tje heb gezeten.

Ik had er weinig behoefte aan moet ik bekennen .Ten eerste was ik een beetje inspiratieloos om een dagelijks logje neer te kalken en  bovendien is het zomer. Dan ben ik meestal wat minder vaak actief achter deze grijze machine

Ik heb nog geen definitieve beslissing genomen over het logeren van Ricardo.

Het is zox92n rompslomp. Dit logeer adres wordt niet betaald via de pgb maar door de awbz. Zorg in natura noemt men dat?!?

En laat ik nu net pgb hebben. Er is een mogelijkheid om de pgb volledig om te zetten naar awbz maar dan kun je deze regeling alleen besteden voor logeeropvang zo is mijn verteld.

Er zijn echter zorgverzekeraars die de pgb in gedeelten omzetten naar awbz.

Ik weet nog niet of dat ook bij onze zorgverzekeraar het geval is, daar moet ik straks even over bellen.

Gelukkig is het wel zo dat Ricardo eerst een weekendje mag komen logeren in juli en dan in augustus evt. een hele week.

Ons ventje wil er echter totaal niets van weten maar ik echter wel. Door het gemis van structuur en de pubertijd die zijn intrede heeft gedaan en door de vele op handen zijnde veranderingen is soms het hek van de dam.

Een van die veranderingen is dat mijn man morgen weer naar het ziekenhuis moet voor een nieuwe dotterbehandeling.

Twee weken geleden had hij de hartrevalidatie afgerond.  Het eindgesprek met de cardioloog was zeer positief te noemen. B had geen beperkingen mocht alles weer doen langzaam weer zijn normale leven weer gaan hervatten.

Tijdens het eindgesprek en trouwens gedurende de hele revalidatie hadden we gexefnformeerd hoe ernstig zijn tweede vernauwing was .Want tijdens zijn hartinfarct had men deze tweede vernauwing al waargenomen. Wat er aan te doen en hoe ernstig was deze vernauwing?

De cardioloog zei dat er hooguit nog een hartscan van gemaakt moest worden tijdens het aanstaande poli bezoek op 11juli.

Echter een paar dagen later kregen we een telefoontje. Ze hadden de resultaten van de fietsproeven ed. nog eens nauwgezet bekeken en met het hele team van de revalidatie besloten dat het beter zou zijn om de vernauwing aan te pakken. Het hart krijgt namelijk te weinig zuurstof bij inspanning en dan is er grote kans op een infarct.

In eerste instantie schrik je erg van zox92n bericht. Maar al gauw ging bij mij de knop om. Natuurlijk blijft elke ingreep risicovol  maar, het neemt in ieder geval wel een groot stuk onzekerheid weg. Laten we het beste er maar van hopen.

Even iets anders. Dochterlief heeft inmiddels haar felbegeerde papiertje ontvangen.

De diploma uitreiking was erg geslaagd. Een week voor de uitreiking is ze er even lekker tussenuit geweest . Samen met haar vriend is ze een weekje naar Turkije geweest.

Dit was ons cadeau voor haar. Ach kleine meisjes worden groot en eens moet je de touwtjes toch wat losser gaan laten. Ze heeft een topvakantie gehad en dat is het voornaamste.

Nu zal ik iets over mezelf neerkalken.

De laatste week was ik wat ziek. Een fiks buikvirus had mij in zijn klauwen gegrepen. Maar ach ook aan dat akkefietje is een eind gekomen. Je ontkomt er niet aan als je in een kudde met mensen werkt zullen we maar zeggen. Ik ben nog relatief jong en dan ben je al gauw weer opgeknapt. Ik maak me meer zorgen over de senioren waar ik mee werk.

By the way over mijn werk gesproken, ik heb tijdelijk contract uitbreiding gekregen.

Vorige week moest ik bij de directie komen .Ze hadden nog een aantal uren te vergeven.

Vorig jaar hadden  wat collegax92s aangegeven dat we wat meer uren wilde gaan werken.

Die collegax92s kregen echter te horen dat gezien de vergrijzing binnen onze organisatie hier weinig kans op was. Ze wilde meer verjonging.

Ik ben in diezelfde periode ook om meer uren gaan vragen. Ik vreesde het ergste want tenslotte ben ik nog een paar jaar ouder dan bovengenoemde collega’s maar ze zouden mijn verzoek in gedachten houden.

Nou ze hebben zich aan hun woord gehouden. In plaats van zestien uur per week ga ik nu twintig of vierentwintig uur per week werken. Ik zou er denk ik weinig van gaan merken want vaak draaide ik deze uren al. Dat werd dan later in de planning gecompenseerd met wat meer vrije tijd.

Zo dat was het wat mij betreft ik heb niet zoveel meer te liegen. Een ding weet ik wel:

Groetjes en tot logs

xxCorina