Eindelijk naarx85

Om kwart voor acht vertrok onze jongste spruit

Op weg naar een nieuwe toekomst.

Zo trots als een pauw stapte hij de taxi in

Eindelijk was de grote dag aangebroken

Hij mag naar de middelbare school.

Een beetje zenuwachtig was hij wel.

Maar hij heeft er oh zo veel zin in

Nu ga ik nieuwe dingen leren en dat is wat ik zo graag wil zo zei hij.

Klinkt goed hxe9.

Mijn school mijmeringen:

De afgelopen dagen zijn er bij mij weer allerlei herinneringen boven komen drijven.

Ik weet het nog als de dag van gisteren.

Ik moest eerst een dik half uur fietsen .We woonden in een moderne buitenwijk en de school lag helemaal aan de andere kant van de stad . In een nostalgische wijk met vooroorlogse bovenwoningen ed.

De school was echter modern ik geloof dat hij destijds ongeveer 20 jaar oud was.

Mijn ma was voor de zekerheid meegereden naar school.  Ze reed op haar bromfiets achter me aan. Ik schaamde me een beetje want ik kon heus wel alleen naar school fietsen maar mijn moeder nam geen risico.

Bij school aangekomen stonden er al heel wat meiden. Mijn moeder zag er twee wat afzijdig staan en zei dat ik maar bij hun moest aansluiten. Nou dat deed ik dus maar even later kwam er schoorvoetend nog een meisje bijstaan.

Na een aantal minuten mochten we allen naar binnen. Het toeval was dat die andere meiden waar ik me zojuist bij aangesloten had allen bij mij in de klas zaten.

De hele middelbare school waren wij viertjes onafscheidelijk en vriendinnen door dik en dun.

Ik koester deze herinnering. Toeval bestaat niet

Het waren niet alleen maar fijne gedachten/mijmeringen die me de laatste dagen door mijn hoofd schoten.

Toen ik vanmorgen Ricardo bepakt en bezakt zag vertrekken met zijn moderne rugzak met daarin de spulletjes die hij zelf had mogen kiezen, moest ik denken aan mijn bagage. Ik had een oerlelijke schooltas. Iedereen liep ofwel met een pukkel of met een bruinleren schooltas. Ik echter niet. Mijn schooltas was weliswaar van leer maar was groen in plaats van bruin. Mijn stiefvader had deze voor me uitgezocht. Een groene was goedkoper en mooier vond hij. Ja dat vond hij gatver als ik nog aan die tas denk.

Dit is niet de echte kleur hoor hij was echt lelijk DONKERGROEN.

Was hij maar als de kleur van het plaatje dan had ik het niet zo erg gevonden

Twee jaar heb ik met dat ding gezeuld. Later heb ik van het geld wat ik verdiende met oppassen een KLM koffertje gekocht. Een knalgele en deze was oh zo trendy.

Lekker belangrijk heJ

Ik denk dat ik niet zozeer een hekel aan de tas had maar wel aan het feit dat hij me zo was opgedrongen en dat ik geen eigen mening mocht hebben. Dat is nog jaren zo gebleven en pas toen ik het huis uitging op mijn 19^e voelde ik me eindelijk een beetje vrij.

Vandaag is het alweer 18 jaar geleden dat we elkaar het ja woord gaven. Gosh waar is de tijd gebleven.

Het was een geweldige dag die we samen met een hele boel mensen gevierd hebben.Ik zag alleen wat tegen de fotosessie op omdat ik ben niet zo’n typje wat graag voor een camera poseert. We hadden eerst een locatie uitgezocht voor onze reportage namelijk een botanische tuin. Dat leek me mooi, als kind was ik er vaak geweest. Het was er altijd zo mooi. Dus hadden we deze locatie opgegeven aan de fotograaf. Maar tjee, gelukkig waren wij er een dag van te voren even wezen kijken en het was er ene grote bende. Er was niets meer van over, het was helemaal verwildert en niet meer onderhouden. Naarstig moesten we toen op zoek naar een alternatief. Deze hadden we gelukkig zo gevonden en hebben besloten om naar een mooi stadspark ( de goffert) te gaan, ook daar had ik als klein kind vele uurtjes rondgebanjerd . Het was er geweldig mooi. Onze fotograaf was er nog nooit geweest en was er helemaal weg van. Achteraf had ik me niet zo druk hoeven maken over de fotosessie want het was eigenlijk het ontspannenste moment van de dag. En de fotox92s die zijn schitterend geworden.

Hier is een foto die niet in ons album zit maar vorig jaar heb ik de negatieven kunnen kopen bij de fotograaf. Bernard heeft ze ingescannned en op cd gebrand.

Nadat we elkaar eeuwige trouw beloofd hadden in een romantisch kasteeltje ( in Wijchen) was het de bedoeling om naar de feestzaal te gaan. De familie leden zaten al startklaar en veilig in hun autox92s maar van ons moesten er nog wat foto opnames gemaakt worden. En de enige bui die er die dag gevallen is x85.

daar stonden wij midden in.Het kwam met bakken uit de hemel vallen. Ons huwelijk is dus letterlijk en figuurlijk ingezegend.

Veel tijd om onze heugelijke dag te vieren hebben we vandaag niet.Dat doen we wel een andere keer want vandaag is mijn nichtje rosanne jarig en bovendien gaan we vanmiddag uit eten met de schoonfamilie. Mijn schoonmoeder viert haar verjaardag vandaag met een etentje.

Groetjes en tot logs xx Corina